Maaloxan 25 mVal saszetki to lek stosowany w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz w objawowym leczeniu zgagi i dolegliwości żołądkowych związanych z nadkwaśnością. Typowe objawy zgagi związanej z nadkwasotą obejmują uczucie pieczenia w nadbrzuszu i klatce piersiowej, cofanie się kwasu, ucisk w żołądku i ból brzucha. Objawy te często występują po jedzeniu.

Maaloxan 25 mVal saszetki chroni i leczy wrażliwą wyściółkę żołądka oraz zapobiega powstawaniu czy zaognianiu istniejących wrzodów w przewodzie pokarmowym, występujących w wyniku nadkwasoty. Dzięki kombinacji substancji czynnych: algelratu i wodorotlenku magnezu jest podwójnie skuteczny w przypadku zgagi - zarówno jako pomoc doraźna, jak i aktywna ochrona żołądka. Wodorotlenek magnezu łagodzi piekący ból, a algeldrat stanowi film ochronny na wrażliwej błonie śluzowej żołądka i wspomaga samoregenerację.

Algeldrat, 230 mg tlenku glinu, 400 mg wodorotlenku magnezu (166,7 jonów magnezu). Substancje pomocnicze: kwas cytrynowy jednowodny, węglowodany, mannitol, olejek z mięty pieprzowej, sacharyna (sól sodowa), kwas chlorowodorowy, sorbitol, woda oczyszczona, roztwór nadtlenku wodoru 3%, 4-hydroksybenzoesan butylu, 4-hydroksybenzoesan metylu, 40hydroksybenzoesan propylu.

Nie należy przyjmować leku, jeżeli pacjent ma uczulenie na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, jeśli cierpi na niewydolność nerek, jeśli występuje u niego obniżone stężenie fosforanów we krwi.
Przedłużający się i nawracający dyskomfort żołądka może być oznaką poważnych schorzeń. Leczenie tym lekiem nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.
W przypadku wystąpienia smolistych stolców, krwi w stolcu lub wymiotów z krwią, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Przed zastosowaniem leku należy zapoznać się z opinią lekarza, jeśli pacjent cierpi na niewydolność nerek lub obniżony poziom fosforanów we krwi oraz jeśli stosowana jest dieta o niskiej zawartości fosforanów.
Lek ten może powodować zaparcia i zmniejszenie liczby wypróżnień. Szczególnie narażeni na skutki uboczne stosowania leku są osoby z niedoczynnością nerek, dzieci w wieku poniżej 2 lat, osoby w podeszłym wieku. Lek może pogarszać stan niedrożności jelit lub przepływu jelitowego. Aktywne składniki tego leku są trudno wchłanialne z przewodu pokarmowego do krwi. Dlatego działania niepożądane występują rzadko u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Jednakże nadmierne dawki lub długotrwałe stosowanie oraz zalecane dawki przy jednocześnie stosowanej diecie o obniżonej zawartości fosforanów może powodować skutki uboczne, np. większe wydalanie wapnia z moczem i resorpcję kości. W przypadku pacjentów z zaburzoną czynnością pracy nerek, stosowanie produktów leczniczych zawierających magnez i glin może powodować zwiększoną zawartość magnezu i glinu we krwi, a tym samym stanowić ryzyko zatrucia. W przypadku upośledzenia czynności nerek i przyjmowania dużych dawek przez długi okres czasu, glin może być magazynowany, szczególnie w tkance nerwowej i kostnej. Może to prowadzić do uszkodzenia mózgu (encefalopatia, demencja) i anemii (anemia mikrocytarna), (niedokrwistość mikrocytarna) lub prowadzić do związanego z dializą rozmiękania kości (osteomalacja).
W przypadku pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, podczas stosowania leku, konieczne jest regularne monitorowanie przez lekarza zawartości glinu i magnezu we krwi . U pacjentów z porfirią, którzy poddawani sa hemodializie, stosowanie leku może stanowić ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Dlatego ten lek powinien być przyjmowany wyłącznie po konsultacji z lekarzem. Pacjenci z wrzodami żołądka i/lub dwunastnicy powinni być przebadani na obecność Helicobacter pylori, a w przypadku stwierdzenia jej obecności, rozważyć terapię mającą na celu eliminację bakterii z przewodu pokarmowego, ponieważ z reguły powoduje to również wyleczenie wrzodów.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach diety. Jednoczesne przyjmowanie chinidyny (leku na zaburzenia rytmu serca) może zwiększyć stężenie chinidyny we krwi, prowadząc do przedawkowania.
Jednoczesne przyjmowanie środków żołądkowych zawierających glin z innymi lekami może upośledzać ich wchłanianie. Znaczne zmniejszenie wchłaniania odnotowano w przypadków niektórych antybiotyków: tetracykliny, fluorochinolony (np. cyprofloksacyna, norfloksacyna, pefloksacyna) i cefalosporyny. Jeśli to koniecznie, należy zastosować inne leki zobojętniające kwas żołądkowy.
Może nastąpić zmniejszone wchłanianie następujących leków: chlorochina, allopurinol, niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. diklofenak, kwas acetylosalicylowy, naproksen, indometacyna, diflunisal), penicylamina, digoksyna, Izoniazyd, kaptopril, atenolol, metoprolol, propranolol, dikumarol, lewotyroksyna, ketokonazol, gabapentyna, blokery receptora H2, bisfosfoniany, etambutol, antybiotyki linkozamidowe (np. klindamycyna), fluorek sodu, rosuwastatyna, glikokortykoidy, związki żelaza i neuroleptyki typu fenotiazyny (np. chlorpromazyna).
Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu żywic jonowymienych z sulfonianem polistyrenu.
Może nastapić zmniejszenie pH krwi u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, niedrożność jelit.
Należy zachować co najmniej 2 godzinny odstęp czasowy pomiędzy lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy, a innymi lekami.
Wodorotlenek magnezu może wpływać na działanie niektórych leków lub mogą one wpływać na skuteczność działania wodorotlenku magnezu.
Należy powiedzieć lekarzowi, jeżeli pacjent przyjmuje salicylany.

Stosowanie z jedzeniem i piciem
Leki wiążące kwasy żołądkow zwiększają ryzyko wystąpienia wrzodów żołądka, jeśli są przyjmowane z kwaśnymi napojami (soki owocowe, wino, etc.) oraz zwiększają wchłanianie glinu z jelita. Tabletki musujące zawierają kwasy owocowe, które mogą zwiększać wchłanianie glinu. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia glinu we krwi, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży lub jesli myślisz, że możesz być w ciąży, zamierzasz zajść w ciążę oraz jeśli karmisz piersią, należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku. Związki glinu przechodzą do mleka matki, jednak w małych ilościach, dlatego należy zapoznać się z opinią lekarza przed zastosowaniem tego leku w okresie laktacji.

Zdolność poruszania się i umiejętność obsługi maszyn
Nie są wymagane żadne specjalne środki ostrożności.

Informacja dla diabetyków
Lek zawiera substytuty cukru: sorbitol i mannitol. Jeżeli pacjent cierpi na nietolerancję niektórych cukrów, należy zapoznać się z opinią lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Efekty uboczne:
Jak każdy lek, również ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Częste: miękkie stolce (1 na 10 leczonych osób).
Sporadyczne: biegunka lub zaparcia (1 na 100 leczonych osób. Należy porozmawiać z lekarzem, jesli podczas przyjmowania leku pojawi się biegunka.
Bardzo rzadkie (1 na 10 000 leczonych osób) hipermagnezemia (nieprawidłowe zwiększenie stężenia magnezu we krwi, w tym obserwacje po długotrwałym stosowaniu u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek).
Częstość nieznana: reakcje nadwrazliwości: świąd, pokrzywka, ciężkie reakcje alergiczne, w tym tzw. obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, twarzy, gardła, języka, trudności w połykaniu i oddychaniu, podwyższony poziom glinu we krwi, obniżony poziom fosforanów we krwi, zwiększona resorpcja kości, zwiększone wydalanie wapnia z moczem, osteomalacja.
U osób uczulonych na olejek miętowy mogą występować reakcje nadwrażliwosci. 4-hydroksybenzoesan metylu i 4-hydroksybenzoesan propylu (parabeny) mogą powodować powodować reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje opóźnione.

Ten lek należy przyjmować dokładnie tak, jak opisano w ulotce dołączonej do opakowania lub jak zalecił lekarz. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
O ile lekarz nie zalecił inaczej, zwykle stosowana dawka to: wrzody żołądka i dwunastnicy: dorośli zazwyczaj 1-2 saszetki 1 do 2 godzin po każdym posiłku i 1-2 saszetki bezpośrednio przed snem. Dawka dobowa dla dorosłych może wynosić 4-6 saszetek leku. Nie należy przekraczać zalecanej dawki ani przyjmować podwójnej w przypadku jej pominięcia.
W razie potrzeby dopuszczalne jest przyjmowanie 1 saszetki do kilku razy na dobę.
Stosowanie doustne. Przed użyciem należy energicznie ugnieść zawartość saszetki w celu jej wymieszania, a następnie rozerwać ją w zaznaczonym miejscu. Zawartość saszetki można spożyć na łyżeczce lub wypić bezpośrednio z opakowania.
Czas trwania leczenia zależy od rodzaju, przebiegu i stopnia nasilenia choroby. Jeżeli objawy chorobowe utrzymują się dłużej niż 2 tygodnie, należy zapoznać się z opinią lekarza,

Jeśli pacjent przyjął większą niż powinien dawkę leku: zatrucie zawiersiną jest mało prawdopodobne ze względu na niskie wchłanianie glinu i magnezu, jednak w przypadku przedawkowania mogą wystąpić zmiany w stolcu: zmiękczenie, zwiększenie częstotliwosci oddawania go, bóle brzucha i wymioty. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, ze względu na zwiększone ryzyko zatrucia, należy pilnie poinformować lekarza. Podobnie w przypadku niedrożności jelit.
O przerwaniu stosowania leku, na przykład wywołanego działaniami niepożądanymi, należy zawsze poinformować lekarza.

Przechowywać w suchym, chłodnym i niedostępnym dla dzieci miejscu.
Przed użyciem należy zapoznać się z treścią ulotki dołączonej do opakowania lub skonsultować z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża życiu lub zdrowiu.Maaloxan 25 mVal saszetki możecie kupić na stronie apteki internetowej www.apodiscounter.pl.