Żelazo Verla 35 mg - do leczenia niedoboru żelaza

• Możliwość indywidualnego dawkowania
• Brak metalicznego posmaku żelaza dzięki powlekanej tabletce
• Żelazo dwuwartościowe dla dobrej przyswajalności w organizmie
• Bezglutenowy i bezlaktozowy

Żelazo Verla 35 mg sprawdza się od wielu lat jako lek o najwyższych standardach jakości w leczeniu niedoboru żelaza. Żelazo jest najlepiej przyswajane przez organizm, gdy przyjmowane jest w mniejszych ilościach rozłożonych w ciągu dnia. Dzięki niskiej dawce Żelazo Verla 35 mg możliwe jest indywidualne dawkowanie i w razie potrzeby można go przyjmować wielokrotnie w ciągu dnia. Powlekana tabletka nie pozostawia dodatkowo metalicznego posmaku żelaza, co stanowi dobrą alternatywę dla osób, które odczuwają smak żelaza jako nieprzyjemny. Ponadto w Żelazo Verla 35 mg stosowane jest wyłącznie żelazo dwuwartościowe (Fe2+), zapewniające dobrą przyswajalność i biodostępność w organizmie.

Znamy się od magnezu – teraz nadszedł czas na żelazo!

Żelazo odgrywa kluczową rolę we krwi. Jako główny składnik hemoglobiny, barwnika w czerwonych krwinkach, żelazo dostarcza niezbędny tlen do komórek organizmu. Bez kilku gramów żelaza ani wiązanie tlenu w płucach, ani transport tlenu we krwi nie mogłyby prawidłowo funkcjonować. Ponadto żelazo tworzy aktywne centrum mioglobiny (czerwony barwnik w komórkach mięśniowych) i uczestniczy w przekształcaniu cukru we krwi w energię. W ten sposób żelazo odgrywa również ważną rolę w wytwarzaniu energii.

Jakie objawy mogą wystąpić przy niedoborze żelaza?

Żelazo jest szczególnie ważne dla wytwarzania krwi i transportu tlenu w organizmie. Niedobór daje więc przede wszystkim objawy tam, gdzie organizm potrzebuje dużo energii. Dolegliwości spowodowane niedoborem żelaza mogą przejawiać się następującymi objawami:

• Osłabienie sił i brak energii
• Obniżona wydolność
• Przewlekłe zmęczenie
• Zaburzenia koncentracji i nauki
• Brak apetytu
• Zwiększona podatność na infekcje
• Drażliwość i wewnętrzny niepokój
• Zaburzenia termoregulacji
• Zespół niespokojnych nóg („niepokojące nogi”)
• Blada cera
• Sucha, popękana skóra
• Łamliwe włosy i wypadanie włosów
• Łamliwe paznokcie
• Pęknięcia kącików ust

Co powoduje niedobór żelaza?

Bilans żelaza zależy od czterech czynników: podaży, zapotrzebowania, strat i wskaźnika wchłaniania z jelit. Oprócz zbyt niskiej podaży lub zmniejszonego wchłaniania żelaza z jelit do krwi, za niedobór żelaza mogą odpowiadać duże utraty krwi oraz przewlekłe krwawienia z przewodu pokarmowego. Ponadto niedobór żelaza może wystąpić także w okresach życia o zwiększonym zapotrzebowaniu na żelazo.

Podaż:

Ze względu na niską przyswajalność żelaza z niektórych produktów spożywczych ich absolutna zawartość żelaza nie jest decydująca. Tak np. szpinak niesłusznie cieszy się opinią dobrego źródła żelaza. Ponieważ żelazo jest w nim związane z kwasem szczawiowym, może być wchłaniane przez organizm tylko w bardzo niewielkich ilościach. Ponadto kiedyś zawartość żelaza w szpinaku błędnie podawano dziesięciokrotnie za wysoką.

Zapotrzebowanie:

U kobiet w ciąży zapotrzebowanie na żelazo jest zwiększone, ponieważ trzeba także zaopatrzyć dziecko. Objętość krwi u ciężarnej wzrasta o ok. 40%, a konieczne jest wytworzenie większej liczby czerwonych krwinek. Szczególnie u kobiet, których zapasy żelaza były wyczerpane już przed ciążą, powstanie anemii (niedokrwistości) w czasie ciąży jest bardzo prawdopodobne. W czasie ciąży z jednej strony ustaje utrata krwi związana z miesiączką, z drugiej jednak potrzeby organizmu rosną — dla zwiększonej objętości krwi matki, dla dziecka i dla łożyska potrzeba łącznie około 800 mg żelaza. Dla dzieci i osób dorastających odpowiednia podaż żelaza jest szczególnie ważna. Niedobór żelaza w okresie wzrostu może prowadzić nie tylko do okresowych problemów z koncentracją i nauką, lecz także do zaburzeń rozwoju umysłowego lub niedowagi. Ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na tlen przez mięśnie i narządy wewnętrzne u sportowców konieczne jest zapewnienie odpowiednio większej ilości żelaza. Ponadto podczas wysiłku fizycznego dochodzi do zwiększonych strat żelaza przez pot oraz — z powodu mechanicznego niszczenia zawierających żelazo czerwonych krwinek — także przez mocz. Zaopatrzenie w żelazo może być szczególnie krytyczne u sportowców wytrzymałościowych, którzy stosują surowo wegetariańską dietę. W produktach roślinnych często występuje mniej żelaza i jest ono gorzej przyswajalne niż żelazo z mięsa lub produktów mięsnych.

Straty:

Dziewczęta w okresie dojrzewania oraz kobiety w wieku rozrodczym tracą podczas miesiączki miesięcznie 30–60 ml krwi, co odpowiada około 15–30 mg żelaza. Szczególnie przy obfitych miesiączkach łatwo może dojść do niedoboru. Dawcy krwi powinni pamiętać, że przy jednej donacji traci się około 250 mg żelaza. W przypadku kilku oddań krwi w ciągu roku może dojść do wyczerpania zapasów żelaza. Przy przewlekłych utratach krwi, zwłaszcza z powodu wrzodów i nowotworów przewodu pokarmowego oraz przy przewlekłych chorobach zapalnych układu trawiennego, często występuje niedobór żelaza. Również podczas operacji lub wypadków mogą wystąpić znaczne utraty krwi, a tym samym żelaza.

Wchłanianie:

Jednostronne nawyki żywieniowe oraz surowe diety zyskały zwłaszcza wśród młodych kobiet dużą popularność. Prowadzą one szczególnie do rozwoju niedoboru żelaza, gdy dieta zawiera duży udział tzw. „złodziei żelaza”. Przy diecie wegetariańskiej lub wegańskiej należy pamiętać, że organizm gorzej wykorzystuje żelazo z produktów roślinnych niż z produktów zwierzęcych. Ponadto niektóre rośliny zawierają substancje, które utrudniają wchłanianie tego pierwiastka śladowego. Produkty roślinne zawierają m.in. fitaty, które wiążą żelazo i przez to zmniejszają jego wchłanianie. Szczególnie produkty pełnoziarniste i rośliny strączkowe mają wysoką zawartość fitatów. Inne „złodzieje żelaza” to polifenole (np. herbata, kawa), wapń (np. mleko), fosforany (np. produkty mleczne, cola) oraz kwas szczawiowy (np. szpinak, rabarbar). Z reguły jedynie około 10–15% dostarczanego dziennie żelaza z pożywienia jest rzeczywiście wchłaniane w jelicie cienkim. Przy tym żelazo z produktów zwierzęcych (mięso, podroby i ryby) jest znacznie lepiej przyswajane niż żelazo z źródeł roślinnych. W podeszłym wieku z powodu gorszego wykorzystania pokarmu z jednej strony i zmniejszonego spożycia pokarmu z drugiej strony może dojść do niedoboru żelaza. Często do niedoboru prowadzą także choroby przewlekłe (stany zapalne, nowotwory) lub wpływ leków (np. inhibitory wydzielania kwasu żołądkowego, niesteroidowe leki przeciwzapalne).