czy nagłe rzucenie palenia szkodzi

Czy nagłe rzucenie palenia szkodzi?

,

czy nagłe rzucenie palenia szkodzi

Panuje przekonanie, że istnieje jedna niezawodna metoda rzucenia palenia. Kłopot w tym, że każdy podaje inną, bo u każdego sprawdza się (lub odwrotnie – nie odnosi pożądanych skutków) coś innego. Jedni rzucają stopniowo, ograniczając liczbę papierosów, a inni robią to od razu. Są również osoby, które wolą wspomagać się nikotynową terapią zastępczą, a więc gumami, sprayami i tabletkami do żucia.

Jedna z teorii dotycząca rzucenia palenia głosi, że nagłe jego zaprzestanie powoduje niepotrzebny stres, który jest bardziej szkodliwy dla organizmu niż nikotyna i substancje smoliste znajdujące się w papierosach. Tego typu pogląd bywa przekazywany m.in. kobietom, które dowiadują się na bardzo wczesnym etapie o ciąży, a dotychczas paliły. Czy faktycznie nagłe rzucenie palenia jest dla nich niebezpieczne?

W rzeczywistości każdy moment jest dobry na rzucenie palenia. Wątpliwości mogą brać się z faktu, że po nagłym odstawieniu produktów nikotynowych wiele osób odczuwa objawy odstawienne, takie jak drażliwość, niepokój, obniżenie nastroju, trudności z koncentracją czy zwiększony apetyt. Ich szczyt przypada na kilka dni po rzuceniu palenia i mogą trwać kilka tygodni.

Jednakże nagłe odstawienie tego nałogu ma wiele korzyści dla zdrowia, ponieważ każdy dzień po rzuceniu palenia oznacza regenerację dla organizmu krok po kroku. Z każdym dniem bez produktów nikotynowych obniża się ryzyko wystąpienia schorzeń sercowo-naczyniowych, incydentów naczyniowych w mózgu oraz nadciśnienia tętniczego. Zyskują na tym wszystkie organy, gruczoły i tkanki naszego ciała, bez wyjątku.

Rzucenie palenia ma również wymierne korzyści dla kobiety ciężarnej i płodu. Zmniejsza się ryzyko komplikacji rozwojowych, przedwczesnego porodu czy niskiej masy urodzeniowej. Poprawia się jej krążenie oraz maleje ryzyko wielu powikłań perinatalnych. O tym, jak najlepiej rzucić oraz gdzie uzyskać pomoc w sytuacji zwiększonego stresu i objawów odstawiennych powinna ona już na samym początku ciąży porozmawiać z osobą odpowiedzialną za prowadzenie ciąży (ginekologiem lub położną), pracownikiem POZ (pielęgniarką środowiskową lub lekarzem rodzinnym), może być również objęta opieką psychologiczną.